يعنى در مواضعى كه اخفات در قرائت در آن مواضع متعين بوده باشد . بدان كه مختار چنانچه مذكور شد استحباب جهر است در بسم اللَّه الرحمن الرحيم در صلوات اخفاتيه به معنائى كه مذكور شد ، و اين أحد اقوال در مسأله مشهور ما بين فقهاء است . قول ثانى : استحباب جهر است در ركعتين اوليين ، و حرمت آن است در ركعتين أخيرتين ، و اين قول ابن ادريس است . قول سوم : استحباب جهر است به بسمله در حق امام و عدم استحباب آن است در حق غير امام ، و اين قول را سيد مرتضى و ابن ادريس حكايت فرموده‌اند از بعض أصحاب . و مرحوم علامه فرموده‌اند : مظنون اين است آن بعض أصحاب ابن جنيد بوده باشد . مخفى نماند كه حكم به عدم استحباب در حق غير امام اگر چه مستلزم عدم جواز نيست ، لكن دليلى كه مرحوم علامه بر اين قول اقامه فرموده‌اند مقتضى عدم جواز است در حق منفرد . چهارم : وجوب جهر است در جميع صلوات ، و اين ظاهر مىشود از مرحوم شيخ صدوق در أواخر خصال « 1 » ، و مرحوم ابن براج در مهذب « 2 » . پنجم : مثل چهارم است لكن در خصوص ركعتين اوليين از نماز ظهر و عصر و لزوم اخفات است در ركعتين أخيرتين ظهرين مثل ركعتين أخيرتين نماز عشاء و ركعت ثالثه نماز مغرب ، اين قول مرحوم أبي الصلاح است در كافى « 3 » . و مختار و حق در مسأله قول اول است ، پس مستحب است جهر به بسمله در غير نماز صبح

--> « 1 » خصال ص 610 بخشى از حديث أربعمائه است ، و مراجعه شود به بحار ج 85 / 76 . « 2 » مهذب ابن براج ج 1 / 92 . « 3 » كافى ابى الصلاح ص 117 .